Przydałoby się nam tylko nieco więcej wolnego czasu. Codzienne zaproszenia i wizyty, wielogodzinne świąteczne obżarstwo, przechodzimy z rąk do rąk, jak cudowne zwierzątka – wiedziemy żywot najprawdziwszych leniuchów i wkrótce mamy już tego dość! Chcemy zażyć trochę sportu. Ale poza niewielkim placem do koszykówki nie ma tu urządzeń sportowych. Młodzi Tybetańczycy i Chińczycy byli uszczęśliwieni, gdy zaproponowaliśmy im wspólną grę. Ilekroć tylko pozwalał na to mój iszias, wtajemniczałem ich w reguły i tajniki koszykówki. Na placu znajdował się także prysznic, który – rzekłbym – przyciągał nas najbardziej. Ale za kąpiel trzeba było uiścić „drobną opłatę”, bagatelka – dziesięć rupii. Nieprawdopodobna cena, zważywszy że tyle kosztuje jedna owca. Wysoka cena ma swoje uzasadnienie – do podgrzewania wody potrzebny jest bowiem wysuszony krowi nawóz, którego w Lhasie brakuje i sprowadzany jest tu z daleka. Słyszeliśmy, że przed kilku laty było nawet w Lhasie boisko do piłki nożnej, istniało jedenaście drużyn i rozgrywano prawdziwe piłkarskie zawody! Pewnego razu, dokładnie w środku meczu, nadciągnęła gradowa burza, która spowodowała wielkie straty. Od tej chwili zabroniono gry w piłkę nożną! Być może regent już wcześniej patrzył niechętnym okiem na ten sport, być może mnisi obawiali się o swoje wpływy, bo mieszkańcy z zapamiętaniem kibicowali meczom, nie wyłączając mnichów z pobliskich klasztorów Drepung i Sera